தகவல்களை மின்-அஞ்சலில் பெற !
karaikal ammaiyaar Karaikal lady of angel church karaikal kailasanathaar veethi ula karaikal mosque Title of image Title of image

கட்டிடக்காட்டில் தொலைத்த தூக்கம்

செப்டம்பர் 14ஆம் தேதி இரவு சென்னையில் இருந்து என் சொந்த ஊருக்கு பேருந்தில் பயணம் மேற்கொள்ள திட்டமிட்டேன்.அன்று இரவு 10:30 மணிக்கு குரோம்பேட்டையில் இருந்து பெருங்களத்தூர் வழியாக கூடுவாஞ்சேரி செல்லும் ஒரு பேருந்தில் ஏறினேன்.பேருந்து தாம்பரத்தை கடந்த பிறகு திடீரென கடும் மழை பொழிய ஆரம்பித்தது பெருங்களத்தூரை நெருங்கும் நேரத்தில் மழை சற்று மெதுவாக தூர தொடங்கியது ஆனால் சாலையில் பயங்கர  போக்குவரத்து நெரிசல்.ஓட்டுநர் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு சிறிது முன்னரே பேருந்தை நிறுத்தினார் அவர் நிறுத்தியவுடன் மழை கடுமையாக பொழிய ஆரம்பித்ததது என்ன செய்வதென்று அறியாமல் பயணிகள் அனைவரும் பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி ஓடினோம்.அங்கே ஏற்கனவே மழைக்கு ஒதுங்கியிருந்த யாவரும் வழி விடுவதாகவே தெரியவில்லை எங்களை கண்டு கொண்டதாக கூட தெரியவில்லை அனைவரும் பேருந்துகள் வெளியே இருக்க பேருந்து நிலையத்தில் நின்றுக்கொண்டு கைப்பேசியக்குள் பேருந்துகள் வளம் வருவது போல உற்று பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். நாங்கள் மழையில் நினைந்த படியே நின்றோம்.இறுதியில் அந்த நிறுத்தத்தில் ஒரு ஓரமாக படுத்துக்கிடந்த நாய்கள் மூன்று எழுந்து நகர்ந்து சென்றன அப்பாடா ஒரு இடம் கிடைத்து விட்டது என்று அந்த இடத்தில் சில பயணிகள் மழைக்காக ஒதிங்கினோம். எனெக்கென்னவோ அந்த நாய்கள் யாரும் செய்யாத ஒரு உதவியை  செய்துவிட்டதாக மனசுக்குள் தோன்றியது மனமார எனது நன்றியை அதே மனசுக்குள்ளேயே கூறிவிட்டு பேருந்துக்காக காத்திருந்தேன்.காரைக்காலுக்கு சென்னையில் இருந்து புறவழிசாலை வழியாக செல்லும் பேருந்துகள் மிகக்குறைவு அதனால் புதுச்சேரி அல்லது சிதம்பரம் சென்று தான் பேருந்து மாறியாக வேண்டும்.தூரத்தில் மழையில் நினைந்தபடி சென்னையில் இருந்து மயிலாடுதுறை வரை செல்லும் ஒரு தமிழ்நாடு அரசுப்பேருந்து வந்து கொண்டு இருந்தது.இதிலேயே சிதம்பரம் வரை சென்று விடலாம் என முடிவு செய்து சுமார் இரவு 11:30 மணியளவில் பயணம் மேற்கொள்ள ஆரம்பித்தேன்.பேருந்து நடத்துனர் மற்றும் பயணிகளின் கருத்து பரிமாற்றத்தில் அருமையான நகைச்சுவை நிகழ்வுகளுடன் பயணம் தொடர்ந்தது.

 செப்டம்பர் 15 திட்ட திட்ட பகல் 2:30 மணியளவில் பண்ருட்டியில் இருந்து நெய்வேலி போகும் வழியில் ஒரு இடத்தில் கூத்து நடப்பதை பார்க்க முடிந்தது.அங்கே மக்கள் அனைவரும் கையில் கைப்பேசியை நோண்டாமல் அதனை பார்த்து ரசித்துக் கொண்டு இருந்ததையும் அங்கே வெள்ளை நிறத்தில் மேடை அமைத்து அதன் மேல் கலைஞர்கள் வேஷம் கட்டி ஆடியதையும்  காண முடிந்தது.கூத்து நடக்கும் இடத்தின் அருகில் வீடுகள் ஒன்றும் இருப்பதாக தெரியவில்லை இந்த மக்கள் எல்லாம் எங்கிருந்து வந்திருப்பார்கள் என்ற கேள்வி என் மனதுக்குள் எழ ஆரம்பித்தது.அந்த கேள்விக்கு பதில் கூறும் வகையில் சிறிது தொலைவில் ஒரு கிராமம் வந்தது அங்கே உள்ள அணைத்து வீடுகளும் வெளியே தாழிடப்பட்டு இருந்தது.அப்பொழுது இந்த கிராமத்து மக்கள் தான் அங்கே இருந்தவர்களாக இருக்க முடியும்.பேருந்தில் இருந்து இறங்கி விடலாமா என்று ஒரு முறை தோன்றியது ஆனால் அப்படி செய்வது எளிதல்ல.சிதம்பரம் சென்றடையும் வரையில் சில விஷங்களை யோசித்துக்கொண்டே சென்றேன் அது என்னவென்றால் "நாம் பகல் 2:30 மணி அளவில் சென்னையில்(நகரங்களில்) என்ன செய்வோம்,ஒன்று தூக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டு இருப்போம் இல்லையேல் வீட்டுக்குள்ளேயே ஒரு குடும்பத்தை சேர்ந்த நாலு பெரும் நாலு திசையில் தனித்தனி கைப்பேசியுடன் சமூக வலைத்தளங்களில் உலகுடன் இணைந்து இருப்போம்" இங்கே ஒரு கிராமத்தை சேர்ந்த அனைவரும் ஒருவருக்கு அருகில் மற்றொருவர் வரிசையாக அமர்ந்து கைதட்டி உற்சாகமாக கேலிகள் செய்து கூத்தை ரசித்து மகிழ்கின்றனர்.இன்று ஒருநாள் மட்டுமே அவர்கள் தூக்கத்தை தள்ளி போட்டு இருப்பது அவர்களின் உற்சாகத்திலேயே தெரிகிறது ஆனால் நகர வாசிகளான நாம் தின்தோறும் இரவு நேரங்களில் கைப்பேசியுடன் தான் இருக்கிறோம் கேட்டால் அதைப் பார்த்தால் தான் தூக்கம் வரும் என்போம்.இன்று கூத்தை ரசித்தவன்  நாளை இரவு நிம்மதியாக உறங்குவான் ஆனால் நாம் உறக்கம் வரவழைக்க  செய்யும் செயல்கள் அணைத்துமே ஒரு தனிக்கூத்தாகத்தான் இருக்கும் .
 
சமீபத்திய ஆய்வறிக்கையில் மேற்கொண்ட கணக்கெடுப்பின் படி 21 முதல் 30 வயது   உள்ள  இளைங்கர்கள் அதிக அளவில் தங்கள் கைப்பேசியுடன் உறங்க தான் விரும்புகிறார்களாம். சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வயதானவர்களுக்கு மட்டுமே வரும் (Sleeping Disorder ) என்று சொல்லக்கூடிய தூக்க கோளாறு பிரச்சனை இன்று பெரும்பாலான இளைஞர்களிடமும் காணப்படுகிறதாம்.இந்த பிரச்சனை உள்ள இளைஞர்களில் 90 சதவிகிதத்திற்கும்  மேல் நகரத்தில் வசிப்பவர்கள் தானாம்.இயற்கையாக மலைக் காடுகளிலும் ,மரக்காடுகளிலும் வாழும் மக்களுக்கு குறைந்த அளவிலேயே வரும் இந்த பிரச்சனை கான்கிரீட் காடுகளில் வாழும் இளைஞர்களுக்கு அதிக அளவில் உள்ளதாம்.இது கவனிக்கபட வேண்டிய ஒன்று.கட்டிடக்காட்டில் நாகரீக வளர்ச்சி என்ற பெயரில் நாம் யார் என்பதையே மறந்து நாமே தொலைந்து போனோம் இன்று நமது  தூக்கத்தையும் தொலைத்து விட்டோம்.

பகிர்ந்து மகிழுங்கள்
சமூக →
தொடர →
பகிர →
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...